Weana Hundeséng

Aus Wikipedia

Wexln zua: Navigazion, Suach
Der Artikl is im Dialekt Hausrukfiatlarisch gschrim worn.
A mitlåitalichs Büdl fu am Schefahund, wås åwa ausn 14dn Joahundat is

Da Weana Hundeséng (hochdaidsch: Wiener Hundesegen) is a åidboarischa [1] Ségnsschbruch aus'n frian Mitlåita. Da Dext is in Prosa gschrim, oiso raimt si néd, und is in am Manuskript aus'n 10dn Joahundat iwalifat (Codex 552 fu da Ésdaraichischn Nazionalbibliodek). In dém Schbrichal wiad da Chrisdus und da hailige Martin ãgruafn und um Hüf bit.

Es is a Séng, dén woaschainli Jaga und Hiatn aufgsågt hãm, wãns in da Frua eana Haus oda Hitn falåssn hãm, damid da Grisdus und da hailige Martin auf eana söm und eanare Hund aufbassn und sé bsondas foa Wöf und Diab bschizn.

Inhoitsvazeichnis

[dro werkln] Oaginaldext

Da Weana Hundeséng
(10z Joahundat, åid-boarisch)
haidigs Boarisch
wöatliche Iwasézung

Christ uuart gaboren êr uuolf ode diob.
do uuas sce marti christas hirti.
der heiligo christ unta sce marti,
der gauuerdo uualten hiuta dero hunto,
dero zohono, daz in uuolf noh uulpa
za scedin uuerdan ne megi,
se uuara se geloufan uualdes
ode uueges ode heido.
Der heiligo christ unta sce marti de frumma
mir sa hiuto alla hera heim gasunta.

Grist woa geboan befoa Woif oda Diab
då woa Sankt Martin in Grisdus sâi Hiat.
da hailige Grist und da Sankt Martin,
de wohin a imma waltn haid dé Hund,
de beheaschn, das da Woif no de Woifin,
zan scheding weadn néd méng,
wo a imma sé laufn im Wåid
oda dés Wéges oda auf da Haid.
Da hailige Grist und da St. Martin bewiakn
das mia haid ole ghean hõam gsund.

[dro werkln] Intapretazion

Da Weana Hundeséng is fu da Geamanistik und da "Deutschen Altertumsforschung" im 19dn Joahundat ois geamanischa Zaubaschbruch klassifiziad woan. Im Joa 1858 håd da Theodor von Karajan dén Schbruch in am Artikl unta dém Nãm "Zwei bisher unbekannte deutsche Sprachdenkmale aus heidnischer Zeit" faöffentlicht[2], wås natiali a ofensichtlicha Bledsin is, wãn in dém Schbrichal da Jesus Grisdus und da hailige Martin ãgruafn wean. Nu 1922 woit da Paleonotolog und Mitlåitafoascha Robert Priebsch im Weana Hundeséng a Analogi zu am åidenglischn haidnischn Séngsschbruch eakena.[3] In deara Zaid woit ma auf Grãmbf Zaignis fu da haidnischn foagrisdlichn Religion fu de faschidanen Geamanen findn, wo åwa bai de Bajuwarn nix schriftlichs zan findn woa. Ãndane han a weng foasichtiga und woin blos a "oberflächliche Christianisierung"[4] fu de Bajuwarn aus dém Dext aussa lésn, wås åwa a unwissnschåftliche Behauptung is.

Laida wean soichane Aussång oft unhintafrågt zitiad und aso wiad a komplet fåisches Büd fu da religiösn Situazion fu de Bajuwarn zu deara Zaid transpoatiad. Naichane Publikazionen, in dénan de gãnze Gschicht nu amåi fu Grund auf eafoascht und intapretiad wiad, gibt's åwa laida néd.

[dro werkln] Gwön

Wikisource
Wikisource: Althochdeutsche Zaubersprüche – Quejntexte

[dro werkln] Fuasnotn

  1. Köbler, Gerhard: Althochdeutsches Wörterbuch, (4. Auflage) 1993, Zitat: WS = Wiener Hundesegen (1. Hälfte 10. Jh.?, abay.)
  2. Der Wiener Hundesegen, in: Moriz Haupt: Zeitschrift für Deutsches Alterthum, Elfter Band, Weidmannsche Buchhandlung, Berlin, 1859
  3. Robert Priebsch Zum "Wiener Hundesegen", The Modern Language Review, Vol. 17, No. 1 (Jan., 1922), pp. 80-84
  4. Digitale-Schule-Bayern.de, Dientzenhofer-Gymnasium Bamberg, Artikl: Frühmittelalter fum Claudio Mende
Peasönliche Weakzeig