Ironie

Aus Wikipedia

Wechseln zua: Navigation, Suach
Da Àrtiké „Ironie“ is leida no a wengal kurz!
Wãnnst du åwa mea zua dém Thema wàßt, schreib 's âfåch dazua und måch an umfãngreichn Àrtiké draus.
Der Àrtikl is im Dialekt Obaboarisch gschriem worn.

De Ironie (griechisch εἰρωνεία eironeía, wöatli „Vasteijung, Voatäischung“) is a Äißarung, weijane – zmoast unausgsprochane – Dawatunga afdeckt, indem dass zum Oschei as Gengdeil bhaupt wead.

[dro werkln] Sieg aa

[dro werkln] Literatua

  • Wayne Booth: A Rhetoric of Irony, University of Chicago Press, Chicago 1974, ISBN 0226065529.
  • Martin Hartung: Ironie in der Alltagssprache. Eine gesprächsanalytische Untersuchung (Dissertation an der Uni Freiburg). Verlag für Gesprächsforschung 2002, ISBN 3-936656-00-2. (frei herunterladbare PDF-Version).
  • Wolfgang Müller: Ironie, Lüge, Simulation und Dissimulation und verwandte Termini., In: Zur Terminologie der Literaturwissenschaften, herausgegeben von Christian Wagenknecht, S. 189–208, Würzburg, 1986, ISBN 3-476-00619-0.
  • Heinrich Plett: Einführung in die rhetorische Textanalyse, Buske, Hamburg 1991, ISBN 3-87118-082-3.
  • C. Jan Swaeringen: Rhetoric and Irony: Western Literacy and Western Lies, Oxford University Press, New York 1991, ISBN 0195063627.
  • Helmut Willke: Ironie des Staates: Grundlinien einer Staatstheorie polyzentrischer Gesellschaft, Suhrkamp, Frankfurt a.M. 1992, ISBN 3-518-58115-5.
  • Arthur Schopenhauer: Die Welt als Wille und Vorstellung, Bd.II (1844), S.99.

[dro werkln] Weblinks

Wiktionary: Ironie – Bedaitungsaklärungen, Wortherkunft, Synonyme und Ibasetzunga
Wikiquote: Ironie – Zitate

Persönliche Werkzeuge