Zum Inhalt springen

Schia

Aus Wikipedia
Grea: Sunnitn, Rod: Schiitn, Blau: Ibaditn (Oman)

De Schia (boar. Ohengaschoft) is de zwoatgressde Konfession im Islam. De Ohenga vo da Schia wean Schiitn gnennd.

Schia kimmt vom arabischn Ausdruck schīʿat ʿAlī (= Ohenga vom Ali, Ali-Partei). Des hod damid z doa, dass de Schiiten Ohenga vom Veddan vom Prophetn Mohammed em ʿAlī ibn Abī Tālib san. A Prophet, a Kalif, a Imam ko si nua legitimian, wann a a Nochfoar vom Ali is.

Umara 15% vo de Mohammedana san heit Schiitn. De Bevejkarungsmehrheit stejn de Schiitn im Iran, im Irak, in Asabeischan und im Libanon.

Schiitische Dynastien

[Werkeln | Am Gwëntext werkeln]
  • Zaiditen
    • Imamat von Tabaristan (864–928)
    • Imamat von Jemen (897–1962)
  • Ismailitn
    • Qarmaten (ca. 886–1078 auf der Arabischen Halbinsel)
    • Kalifat der Fatimidn (909–1171 in Noadafrika, Syrien/Palästina, Sizilien, Hedschas)
    • Fiaschtndum vo Multan (in da Middn 10. Jh. bis 1010/11)
    • Sumra-Dynastie (1026–1351 in Sindh)
    • Sulaihiden (1047–1138 im Jemen)
    • persisches Nizariten-Fiaschtndum um Alamut (1090–1256)
    • syrisches Nizariten-Fiaschtndum um Masyaf (ca. 1100–1273)
  • Zwejfaschiitn/Imamitn
    • Bujiden (932–1062 im westlichn Iran und Irak)
    • Bawandiden (11. und friaas 12. Jh. in Tabaristan)
    • Adil-Schahi-Dynastie (1490–1686 im Sultanat von Bidschapur)
    • Nizam-Schahi-Dynastie (1490–1636 im Sultanat vo Ahmadnagar)
    • Qutb-Schahi-Dynastie (1496–1687 im Sultanat von Golkonda)
    • Safawiden im Iran (ab 1501: Vasuach vo ana Festigung vo da Herrschoft duach de Schiitisiarung vom Iran)
    • Fiaschtndum vo Awadh (Oudh) mit da Haptstod Lakhnau (1722–1856)
    • Afscharidn (1736–1749)
    • Zand-Prinzn (1750–1794)
    • Kadscharn im Iran (1779–1929)
    • Pahlavi-Dynastie (1925–1979)
    • Iran (seit 1979)